เงื่อนไขของชีวิต

                                      

สิ่งที่เป็นเงื่อนไขหนึ่งในชีวิตของมนุษย์ คือ ความหวัง

                 ความหวังนี้ทำให้เรามีแรงจูงใจที่จะทำสิ่งต่างๆในชีวิตของเราได้ บางทีความหวังนี้เป็นเหมือนกับแสงเล็กๆที่คอยนำทางให้เราได้พบกับเรื่องราวต่างๆ ที่เราเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน ความหวังทำให้มนุษย์เรามีชีวิต  เมื่อเราจะให้นิยามของความหวังเราสามารถที่จะบอกเล่าเรื่องราวต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นกับตัวเรา

                 หวังว่าเราจะได้พบแต่เรื่องดีๆ หวังว่าเราจะมีความสุข หวังว่าเราจะเจริญในหน้าที่การงาน หวังว่าเราจะได้บางสิ่งบางอย่างที่ดีและมีประโยชน์กับตัวเรา หวังว่าเราจะหายจากอาการป่วยไข้ หวังว่าการจัดงานจะผ่านพ้นไปด้วยดีและหวังอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย

                           เคยคิดไหมว่าวันหนึ่งๆเราหวังอะไรบ้าง หวังกี่ครั้ง หวังอะไรมากที่สุด

              ดังนั้นปฏิเสธไม่ได้ว่า ความหวังเป็นเงื่อนไขหนึ่งของมนุษย์ที่เราทุกคนได้รับมาเหมือนกันทุกและความหวังนี้เป็นสิ่งเฉพาะพิเศษที่เราทุกคนมีเหมือนกัน

                 ตราบใดที่เรายังมีความหวังชีวิตเราก็จะมีเป้าหมายซึ่งเป้าหมายนี้จะช่วยให้เราเดินตามความหวังที่เรามี

"จงมีความหวังเสมอแม้ว่ามันจะลิบหรี่เลือนลาง แต่จงตระหนักว่าเราเองยังมีความหวังอยู่แม้มันจะเล็กน้อยก็ตามแต่เพราะเรายังมีลมหายใจเพื่อความหวังนี้อยู่"

 

บทเรียนจากความทรงจำในอดีต

เรื่องราวที่เกิดขึ้นใน "อดีต" เป็นผลที่เกิดมาจากการเจริญชีวิตใน "ปัจจุบัน" ของเรา

การที่คนปรารถนาจะแก้ไขเรื่องราวที่ผิดพลาดในอดีต มักจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย เพราะอดีตก็จะเดินทางหากตัวเราออกไปเรื่อยๆ ถูกแทรกด้วยเรื่องราวที่เป็นอดีตจากการดำเนินชีวิตในปัจจุบันทุกๆวัน เหลือเพียงสิ่งที่เรียกกันว่า "ความทรงจำ" ซึ่งจะติดตัวเราจนวันตาย

สำหรับผมเองความทรงจำในอดีตคือ กำลังใจที่ทำให้เรียนรู้จักตัวเองและและคนอื่น ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่าปัจจุบัน คือสิ่งที่สำคัญที่สุด อดีตและอนาคตของผมอยู่ที่การตัดสินใจในปัจจุบัน  ผมมีโอกาสได้ไปจัดงานวันคริสต์มาสในซอยวัดนักบุญเโตรกับเพื่อนๆซึ่งรู้สึกว่ากังวลเพราะมไ่เคยสัมผัสการจัดงานแบบนี้มาก่อนและจะอย่างไรให้ชาวบ้านมาร่วมงาน

เมื่อวันงานมาถึงสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นชาวบ้านทุกคนล้วนอาสาที่จะทำทุอย่าง อาทิ ทำอาหารมาให้ สนับสนุนรางวัล สมทบของขวัญ รับผิดชอบเรื่องน้ำ้ดื่ม และให้ความช่วยเหลือทุกอย่างที่เราบอกพวกเขา

วันนั้นผมมีความสุขมากเพราะมันทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า " หากเราให้สิ่งที่เรามีคือ น้ำใจกับผู้อื่น ผู้อื่นก็

พร้อมที่จะให้กลับมาหาเรา" และสิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ

 "หากเราวางใจพระเจ้าแล้ว

พระองค์จะทรงเติมเต็มทุกอย่างที่ยังขาดอยู่ให้เรา"

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

      ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ก็นับว่าวินาทีนั้นชีวิตของคนเราเริ่มสร้างประวัติศาสตร์แห่งชีวิตของแต่ละคนแล้ว และประวัติศาสตร์ที่เิกิดขึ้นนี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากการเดินทางของเวลา จะมากจะน้อยนั้นเรามิอาจที่จะทราบแต่สิ่งที่เป็นความจริงที่เราทุกคนปฏิเสธไม่ได้คือเรามีเวลาเท่ากันนั้นคือ หนึ่งวัน ยี่สิบสี่ชั่วโมง
       ผมเชื่อว่าเวลาเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญในชีวิตของเรามนุษย์ ตอนเด็กผมเรียนวิชาประวัติศาสตร์ ในใจก็ครุ่นคิดเสมอว่าเรียนทำไมวิชานี้ มันเกี่ยวอะไรเกี่ยวกับชีวิตของเราที่อยู่ในปัจจุบันด้วยหรือ แต่เมื่อโตขึ้นก็ได้ทำให้ผมในเรียนรู้ว่าการเรียนประวัติศาสตร์ก็เป็นการเรียนรู้จักคน สังคม วัฒนธรรม ความคิด การกระทำ และการเปลี่ยนแปลง ที่สุดแล้วคือเรื่องของเวลาที่มีอิทธิพลต่อตัวผมเองโดยตรง เวลาเปลี่ยนสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัวเราก็เปลี่ียนแปลง เวลาก็เปรียบเหมือนสายน้ำเราไม่สามารถที่จะสัมผัสน้ำเดียวได้ถึงสองครั้งเพราะว่ามันไหลผ่านไปเรื่อยๆมิเคยหยุดนิ่ง เหมือนกับชีวิตเณรผม ผมอยู่บ้านเณรมีตารางเวลา มีการจัดเวลาในการทำกิจกรรมต่างๆในบ้านเณรนั้นย้ำเตือนผมว่าเวลาเป็นสิ่งที่ช่วยให้เราได้ก้าวเดินในปัจจุบันได้อย่างมั่นคงและรู้ตัวเสมอกับสิ่งที่กำลังกระทำในปปัจจุบัน เวลาในปัจจุบันในแต่ละวันจะทำให้ผมเองได้มองดูเวลาที่เกิดขึ้นในอดีตเพื่อปรับปรุงสิ่งที่บกพร่องในอดีตในปัจจุบันวางแผนชีวิตจากอดีตในอนาคต ผมคิดว่าเวลาเป็นพระหรรษทานอีกอย่างหนึ่งที่พระเป็นเจ้าทรงประทานให้เพื่อทำให้ผมรู้ว่าทุกๆวันในชีวิตของผมอยู่ในห้วงเวลาแห่งความรักของพระอยู่เสมอ