Amazing Grace

ข้าพเจ้าเชื่อว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาจะพบว่าตนเองกำลังพบกับชีวิต ชีวิตซึ่งอยู่ในปัจจุบัน ระหว่างอดีตคือเมื่อวานและอนาคตในวันพรุ่งนี้ พลันเวลานั้น ข้าพเจ้านึกถึงพระวาจาของพระเจ้า ว่า "พระเยซูเจ้า เมื่อสานนี้ วันนี้และตลอดไป" ช่วงชีวิตที่เป็นอนันต์ เพระาพระองค์ทรงเป็นอัลฟาและโอเมก้า กาลเวลาทั้งมวลคือพระองค์ ข้าพเจ้ารู้สึกว่าตัวข้าพเจ้าเล็กนิดเดียว เมื่อเทียบกับพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์ ความปรารถนาของข้าพเจ้า อาจจะไม่มีความสำคัญเลยด้วยซ้ำหากข้าพเจ้า ถ้าหากข้าพเจ้าไม่รู้จักพระเยซูคริสตเจ้า โปรดเมตตาลูกคนบาปด้วยเทอญ พระเจ้าข้า

ความหวัง

กาลครั้งหนึ่งมีเด็กคนหนึ่งกำลังรอรถอยู่ ณ ท่ารอที่หมู่บ้านของเขา ช่วงเวลานั้น ความกังวลและความกลัวกำลังกักกินหัวใจของเขาทีละเล็กทีละน้อย ก่อให้เกิดความวุ่นวายใจมากมายต่อภาพร่วมของชีวิตเขามาก
เมื่อเขารู้สึกกลัวเขาจะร้องหาพระเจ้าเสมอ ความเชื่อของเด็กคนนี้กำลังถูกทดสอบอย่างหนักแทบจะหมดกำลังไป แต่ทุกๆครั้งที่เขาบอกกับพระเจ้า ทุกครั้งที่เขาหวังในพระเจ้า ความบรรเทาใจเล็กก็สัมผัสได้ในดวงใจน้อยๆของเขา พระเจ้ากำลังสดับเขาหรือพระองค์ทรงกำลังปลอบโยนเขาอยู่ เพราะพระองค์ คือ พระเป็นเจ้าของเด็กน้อยผู้นี้

ข้าพเจ้าเชื่อ.....

ข้าแต่พระเจ้า ลูกรักพระองค์
    สิ่งเดียวที่ข้าพระองค์ ตัองการคือแสวงหาแต่เพียงพระองค์ ตอนนี้ลูกอยากจะอยากจะเป็นที่ดี อยากจะเตรียมตัวเป็นพระสงฆ์ที่ดี อยากจะซื่อสัตย์ต่อพระองค์ อยากเป็นผู้รับใช้พระองค์  ข้าแต่พระเยซูเจ้า องค์พระเจ้าของลูก ขอพระองค์ทรงพระเมตตาต่อกระแสเรียกชอลูกน้อยด้วยเทอญ ขอพระองค์โปรด ชำระความผิดบาป ความหวาดกลัว ความกังวล ความสงสัย ด้วยความรักของพระองค์ด้วยเทอญ

พระเจ้าข้าน้ำพระทัยของพระองค์คือสันติสุขของขัาพเจ้าทั้งหลาย

ก้าวผ่าน

อำนาจนิยมในสังคมไทย

          เมื่อเรากล่าวถึงเรื่องของอำนาจนั้น หลายคนก็มักจะเข้าใจว่าเป็นเรื่องของการเมือง ซึ่งก็เป็นความเข้าใจที่ไม่ผิดเพราะมันเป็นการนิยามหรือให้ความหมายในเรื่องของอำนาจนิยมที่เด่นชัดที่สุด อำนาจมักจะเป็นสิ่งมนุษย์ทุกคนแสวงหาเพราะมันเป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์พึ่งพอใจแม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้แต่ อำนาจสามารถที่จะแสวงผลออกมาเป็นรูปธรรมโดยการสร้างโดยการแสดงออกในลักษณะโครงสร้างทางสังคมซึ่งถ่ายทอดกับจากยุคสู่ยุค จากกลุ่มสู่กลุ่ม และจากบุคคลหนึ่งสู่บุคคลหนึ่ง
     
          นักปรัชญาชาวฝรั่งเศส มิแซ็ล  ฟูโกต์ ให้นิยามว่า อำนาจมักควบคู่กับความรู้หรือเราอาจจะกล่าวได้อีกนัยหนึ่งว่าอำนาจและความรู้นั้นเป็นเสมือนเหรียญสองด้านที่ไม่สามารถที่จะแยกออกจากกันได้

           อำนาจ คือ ความสามารถที่จะทำให้บุคคลหรื่อกลุ่มสามารถทำตามความต้องการของตนเอง โดยความสมัครใจหรือด้วยการบังคับก็ตาม  การจะให้ความหมายหรือนิยามที่เกี่ยวกับอำนาจอย่างตายนั้นไม่ได้เพราะว่าอำนาจล้วนเป็นเรื่องของอัตนัยหรือเรื่องของความเป็นบุคคล ความเข้าใจในเรื่องอำนาจของแต่ละคนนั้นมีความแต่ต่างกัน ทั้งนี้อำนาจนั้นไม้ได้เป็นสิ่งของตายตัวที่จะสามารถหยิบยื่นส่งต่อและได้ แต่อำนาจเปลี่ยนแปลงอยุ่ตลอดเวลาไม่สามารคถที่จะกำหนดแน่นอนตายตัวได้ ในสังคมไทยนั้นเรามีการส่งต่อและการถ่ายทอดอำนาจกัน อำนาจมีอยู่ในทุกคนในสังคมไทย แต่สิ่งที่จะต้องตระหนักและเรียนรู้อยู่เสมอคือ การรู้ว่าเราจะใข้อำนาจของเราให้สอดคล้องกับบทบาทและความเป็นจริงของเราได้อย่างไร ความรู้จึงเป็นสิ่งที่จำเป็นในการที่เราใช้อำนาจในการบริหารและการดูแลสิ่งต่างให้เกิดเอกภาพที่แท้จริงในชีวิต บางคนใช้อำนาจของตนเองเกินขอบเขต ก่อให้เกิดความเสียหายต่อบุคคลอื่นและสังคม มากคนใช้อำนาจเพื่อการเอารัดเอาเปรียบกัน โดยทีี่ไม่รู้จะใช้อำนาจนั้นให้สอดคล้องกับสิ่งแวดล้อมและบทบาทที่ตนมี ความรู้และอำนาจในสังคมไทยนัั้นถือว่าเป็นสิ่งที่จำเป็นเป็นอย่างยิ่งหากเราเข้าใจสถานะและหน้าที่ของเราในสังคม อำนาจนั้นจะช่วยให้เราได้พบกับ เป้าหมายที่แท้จริงของอำนาจ

ปรัชญากับงานอภิบาล

         เมื่อวันที่ได้มีโอกาสเดินทางไปทำงานอภิบาลกับเพื่อนทุกๆวันเสาร์เย็น การเดินทางในแต่ละครั้งก็ถือว่า เสี่ยง ทั้งนี้ เพราะต้องอาศัยความชำนาญและการเรียนรู้เรื่องการเดินทาง การระมัดระวัง การรู้จักจังหวะ สิ่งเหล่านี้  แม้ว่าจะเป็นสิ่งเล็กๆแต้ถ้าเทียบความสำคัญแล้วใหญ่หลวงเพราะมันเกี่ยวข้องชิีวิตทัั้งชีวิต

      การเรียนรู้มันหมายถึงเราสามารถที่จะมีอำนาจเหนื่อบางอย่างที่เราเรียนรู้ และเราสามารถที่จะใช้ความรู้ของเราควบคุม (control) สิ่งเหล่านั้นตามที่เราต้องการ 

      เมื่องานอภิบาลเริ่มขึ้นทุกๆวันเสาร์เรามักจะพบกับคำถามทางปรัชญาต่างๆมากมายจากบรรดาพี่น้องที่เราเดินเข้าไปพูดคุยด้วย   อีกทัั้งคำถามเหล่านั้นมักจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของปัญหาความจริงและความเป็นจริง บางทีการดำเนินชีวิตในแต่ละวันก็เป็นเหมือนการเรียนรู้จักวิชาปรัชญาหลายๆแนวคิดทั้งที่เกี่ยวข้องกับเรื่องของชีวิต เกี่ยวกับความสุข เกี่ยวกับสังคมและเกี่ยวข้องกับปัญหาต่างๆเช่นเดียวกัน อาทิเช่น ความขัดแย้งในเรื่องการเมือง ความขัดแย้งกันในเรื่องของความคิดและเหตุผล และการต้องตัดสินระหว่างความจริง ความดี และความชั่ว ศีลธรรมและจริยธรรมในการดำเนินชีวิตของแต่ละคน

     การคิดเป็นการตัั้งคำถามทางปรัชญาจริงๆสำหรับผมและการดำเนินชีวิตเช่นเดียวกันเป็นการตอบคำถามหรือมากกว่านั้นเป็นกระบวนการแสวงหาความจริงในเชิงปรากฏการณ์นิยมอันเป็นการแสวงหาความจริงตามกระบวนการเข้าใจและการตีความบางอย่าง ในบางครั้ง สำหรับผมมันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมากเพราะกระบวนการแสวงหาความจริงนั้นหลากหลายและความหลากหลายแห่งชีวิตที่ผมได้เรียนรู้จากการทำงานอภิบาลให้มุมมองในเรื่องของปรัชญามากมายจริงๆโดยทางงานอภิบาลนี้ให้ปรัชญาชีวิตของชาวบ้าน บางทีในเวลาที่ผมได้ไปเยี่ยมพวกเขาก็มักจะมีคำถามในใจถึงเรื่องราวชีวิตของพวกเขา การที่เห็นชีวิตของพวกเขามันก็ทำให้ได้เรียนรู้ว่าการแสวงหาความจริงนั้นมันสำคัญจริงในชีวิตของคนเรา ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านธรรมดาทั่วไปหรือเราที่เป็นนักเรียนนักศึกษาที่มีความรู้แต่ทุกคนคือนักปรัชญา เพราะเราทุกคนต่างแสวงหาความจริงในชีวิตตามวิธีการของตนเอง

ความเป็นพระสงฆ์และบทบาทหน้าที่พระสงฆ์

หากเรามีความชัดเจนในความเป็นของเรา บทบาทหน้าที่ของเราก็จะตามมาเอง หากเราชัดเจนในความเป้นพระสงฆ์ของเรา บทบาทหน้าที่ที่เราจะกระทำในอนาคตก็จะตามมาเอง ขอให้เรามองความเป็นจริงของชีวิตให้ชัดเจนภายหลังบทบาทหน้าที่ของเราก็จะตามมาเอง Doing depend on Being เรื่องของ กระแสเรียก เราไม่สามารถที่จะประเมินค่าของกระแสเรียกนี้ได้ เหมือนพระเยซูเจ้าไม่เคยที่จะ ประเมินค่าของศิษย์จากงานที่พวกกเขากระทำ แต่พระองค์ทรงมองในความเป็นของเขา ซึ่งไม่เหมือนสังคมภายนอกที่ตัดสิน ความเป็น(being) จากงานที่ได้กระทำเป็นปริมาณ ที่สวนเกทเสมนี บรรดาสาวกได้ละทิ้งพระเยซูเจ้า ที่สวนเกทเสมนี พวกเขาทั้งหลายได้ละทิ้งพระเยซูเจ้า ที่สวนเกทเสมนี เราทุกคนละทิ้งพระองค์ เราเคยให้ คำสัญญา ที่จะ ซื่อสัตย์ ต่อพระองค์ แล้วเราได้ซื่อสัตย์ต่อคำมั่นสัญญานี้แล้วหรือยัง? แม้พระอง๕ืทรงถูกเฆี่ยน แบกกางเขน ทรมาน สิ้นพระชนม์ พระองค์มิเคยทอดทิ้งเรา เพราะพระอง๕ืทรงทราบว่าเรามีความเปราะบางทางจิตใจ กระแสเรียกก็เช่นเดียวกัน อย่าให้คำตัดสินของผู้ใหญ่มาตัดสินเรา แต่กระแสเรียกเป็นเรื่องปัจเจกบุคคล เป้นเรื่องของเรา เป็นความรับผิดชอบของเรา แม้ว่าผู้ใหญ่มีพระจิตเจ้าทำงานในตัว แต่อย่าลืมว่าเราก็มีพระจิตเจ้าสถิตในตัวเราเช่นกัน อย่าโยนความรับผิดชอบของกระแสเรียกของเราไปให้ผู้ใหญ่ แต่เราต้องตัดสินใจ ถามตัวเอง และแสวงหากระแสเรียกของเรา ผู้ใหญ่เป็นเพพียงผู้ที่ช่วยเราให้แสวงหาความชัดเจนในกระแสเรียกของเรา เราต้องเข้าใจสารัตถะ ความเป็นของเรา อย่าเอาบทบาทหน้าที่ ที่เราได้กระทำมาเป้นความเป็น(Being)ของเรา