ความเป็นพระสงฆ์และบทบาทหน้าที่พระสงฆ์

หากเรามีความชัดเจนในความเป็นของเรา บทบาทหน้าที่ของเราก็จะตามมาเอง หากเราชัดเจนในความเป้นพระสงฆ์ของเรา บทบาทหน้าที่ที่เราจะกระทำในอนาคตก็จะตามมาเอง ขอให้เรามองความเป็นจริงของชีวิตให้ชัดเจนภายหลังบทบาทหน้าที่ของเราก็จะตามมาเอง Doing depend on Being เรื่องของ กระแสเรียก เราไม่สามารถที่จะประเมินค่าของกระแสเรียกนี้ได้ เหมือนพระเยซูเจ้าไม่เคยที่จะ ประเมินค่าของศิษย์จากงานที่พวกกเขากระทำ แต่พระองค์ทรงมองในความเป็นของเขา ซึ่งไม่เหมือนสังคมภายนอกที่ตัดสิน ความเป็น(being) จากงานที่ได้กระทำเป็นปริมาณ ที่สวนเกทเสมนี บรรดาสาวกได้ละทิ้งพระเยซูเจ้า ที่สวนเกทเสมนี พวกเขาทั้งหลายได้ละทิ้งพระเยซูเจ้า ที่สวนเกทเสมนี เราทุกคนละทิ้งพระองค์ เราเคยให้ คำสัญญา ที่จะ ซื่อสัตย์ ต่อพระองค์ แล้วเราได้ซื่อสัตย์ต่อคำมั่นสัญญานี้แล้วหรือยัง? แม้พระอง๕ืทรงถูกเฆี่ยน แบกกางเขน ทรมาน สิ้นพระชนม์ พระองค์มิเคยทอดทิ้งเรา เพราะพระอง๕ืทรงทราบว่าเรามีความเปราะบางทางจิตใจ กระแสเรียกก็เช่นเดียวกัน อย่าให้คำตัดสินของผู้ใหญ่มาตัดสินเรา แต่กระแสเรียกเป็นเรื่องปัจเจกบุคคล เป้นเรื่องของเรา เป็นความรับผิดชอบของเรา แม้ว่าผู้ใหญ่มีพระจิตเจ้าทำงานในตัว แต่อย่าลืมว่าเราก็มีพระจิตเจ้าสถิตในตัวเราเช่นกัน อย่าโยนความรับผิดชอบของกระแสเรียกของเราไปให้ผู้ใหญ่ แต่เราต้องตัดสินใจ ถามตัวเอง และแสวงหากระแสเรียกของเรา ผู้ใหญ่เป็นเพพียงผู้ที่ช่วยเราให้แสวงหาความชัดเจนในกระแสเรียกของเรา เราต้องเข้าใจสารัตถะ ความเป็นของเรา อย่าเอาบทบาทหน้าที่ ที่เราได้กระทำมาเป้นความเป็น(Being)ของเรา

ความเชื่อ ชีวิต เหตุผล

ความเชื่อคือการยืนยันสิ่งที่เราเชื่อนั้นอย่างไร้เหตุผล ซึ่งอยู่ในลักษณะของความสัมพันธ์ที่อยู่เหนือเหตุผลใดๆทั้งสิ้น มากกว่านั้นยังมีความหมายว่าเรายอมรับในสิ่งที่เราเชื่อเป็นการให้ความมั่นใจว่าสิ่งนั้นดีและเหมาะสมที่สุดแล้วสำหรับเรา เช่นที่เรา เชื่อพระเจ้าเป็นการยอมรับว่าเราพร้อมที่จะปฏิบัติตามและยอมรับว่าความเชื่อในพระเจ้าสำหรับเรานั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดดีกว่าอื่นใดในโลกนี้ ความเชื่อกับชีวิต หลายครั้งชีวิตของมนุษย์เรานั้นล้วนเกี่ยวข้องกับ"ความเชื่อ"แม้ว่าสิ่งที่เราเชื่อนั้นอาจจะแตกต่างจากผู้อื่น ความเชื่อก็ถือเป็นสิ่งที่ทำให้เราได้ค้นพบเรื่อราวที่เกิดขึ้นมากมายที่ล้วนแล้วแต่ให้ความหมายและกำลังใจในสิ่งที่เราได้ค้นพบ เราแต่ละคนล้วนพยายามแสวงหาความหมายและคุณค่าในชีวิต เพระาอะไร ก็เพราั้ะว่าเราเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตเรานั้นทำให้เราได้พบกับชีวิต ชีวิตที่ไม่เพียงแต่เหมือนกับคนอื่นทั่วไปในสังคมแต่เป็รชีวิตที่พิเศษพิเศษในแบบที่ไม่มีใครเหมือน เป็นชีวิตที่เกิดจากการสร้าง เรียนรู้ สะสมและรวบรวมประสบการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตและกลับกลายเป็นเอกลักษณืกลายเป็นความเป็นตัวเรา ดังนั้นความเชื่อก็เป็นหนทางหนึ่งที่เราสามารถพบกับความจริงในชีวิตเราได้ เหตุผล เมื่อเรากล่าวถึงคำว่าเหตุผลนั้น เราคงคิดถึงเรื่องต่างๆที่เรามักจะต้องใช้เรื่องของสติปัญญาในการคิดวิเคราะห์ สังเคราะห์และสรุปออกมาในรูปแบบของข้อเท็จจริงที่จะต้องเห็นพ้องต้องกันเป็นสากลว่าดี เหมาะและ สมควร มนุษย์เป็นสัตว์เหตุผลเพราะมนุุษย์เรามีธรรมชาติที่จะแสวงหาสิ่งที่เป็นความจริงตามหลักการและเหตุผลอันจะนำเราไปสู่อิสรภาพทางความคิด หรืออาจจะเรียกง่ายๆว่า เป็นอิสระจากการตีกรอบทางความคิด ซึ่งทำให้มนุษย์ไม่สามารถที่จะค้นพบความเป็นจริงในชีวิตของตนเองได้ เหตุผลกับชีวิต เรามักใช้เหตุผลเสมอเมื่อเราต้องตัสินใจซึ่งยั่ยถือว่าเป็นสิ่งที่ดี และเหตุผลเป็นสิ่งที่ช่วนให้เราได้เดินหน้าตัดสินใจได้อย่ามั่นใจว่าสิ่งที่เราเลือกตัดสินใจนั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเรา เหตุผลจึงจำเป็นสำหรับชีวิตมนุษย์เราเพราะเรา เราอาจจะใช้เหตุลผเพื่อสร้างเป้าหมายเพื่อการตัดสินใจของเราทำให้เรากล้าออกจากกะลาที่ครอบคลุมความคิดเราอยู่ เหตุจึงเป็นเหมือนความมั่นใจที่เราจะได้เดินสู่ความจริงที่เรากล้าและออกจากตัวเอง เหตุผลนี่เองที่ทำให้เรามีสติคิดวิเคราะห์และใส่ใจในเรื่องราวต่างๆที่เข้าในชีวิตของเรา ความเชื่อ ชีวิต เหตุผล สามอย่างนี้ล้วนแล้วแต่มีอยู่ในตัวมนุษย์เราแต่ละคนเราถูกสร้างมาโดยพระเจ้าเพื่อเราจะใช้ทั้งสองหนทางคือความเชื่อและเหตุผลนั้นเดินทางสู่ความจริงทั้งในระดับสติปัญญาที่ต้องใช้เหตุผลเพื่อเข้าใจในฐานะที่เราเป็นมนุษย์และใช้ความเชื่อของเราในการเดินทางสู่ความจริงสูงสุดคือพระเจ้านั้นเอง

ประวัติศาสตร์กับปัจจุบัน

บ่อยครั้งที่เวลาเรารับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตแล้วเกิดคำถามว่าทำไมมันถึงเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้ บางทีก็รู้สึกกว่ามันเป็นเรื่องราวที่น่าทึ่ง เพราะเรา(ปัจจุบัน)ได้เรียนรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่งซึ่ง อาจจะมีทั้งข้อเท็จจริงและความเป็นจริงในตัวประวัติศาสตร์เอง ประวัติศาสตร์ที่เราเรียนรู้กันไม่ว่าจะเป็นศาสตร์ใดก็ตามก็มักจะเกิดจากปัจจุบันซึ่งเดินหน้าก่อนประวัติศาสตร์ทั้งนั้นแล้วอะไรที่มันสำคัญกว่ากันระหว่าง "ประวัติศาสตร์ และ ปัจจุบัน" ประวัติศาสตร์คือเรื่องราวที่เราต่างก็รู้ว่ามันเกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่งในอดีตซึ่งถูกบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรโดยคนในช่วงเวลานั้น เพื่อถ่ายทอดเรื่องราว เหตุการณ์และแนวคิดของคนในช่วงเวลานั้น(อดีต)ให้คนรุ่นหลังได้รับรู้ ประวัติศาสตร์ก็คือการถ่ายทอดเรื่องราวในอดีตในปัจจุบันเพื่อที่จะดำรงไว้ซึ่งความเป็นประวัติศาสตร์ให้คงอยู่ หากประวัติศาสตร์ปราศจากการถ่ายทอดส่งต่อกันผ่านทางการเรียนรู้และบันทึกเรื่องราวต่างๆ ประวัติศาสตร์นั้นก้ไม่มีความหมาย ประวัติ ก็คือ เรื่องราวบ้างอย่างที่เกิดขึ้น ศาสตร์ ก็คือการศึกษาเรียนรู้ถึงเรื่องราวที่เราต้องการที่จะศึกษา ประวัติศาสตร์จึงเป็นการศึกษาเรื่องราวบางอย่างที่เกิดขึ้นจริงในอดีตเพื่อรับรู้และเข้าใจถึงความเป็นจริงในช่วงเวลาหนึ่งในอดีต ปัจจุบัน คือ ความเป็นจริงที่เราประสบหรือกำลังร่วมอยู่ในช่วงเวลานี้ เดี๋ยวนื้และที่สำคัญคือเวลาและห้วงเวลาที่กำลังเกิดขึ้นจริง ปัจจุบันทำให้เราได้รู้ว่าเรากำลังคิด เรากำลังทำ เรากำลังเป็นอะไร บางทีเราอาจจะเข้าใจได้ง่ายๆคือเรากำลังเป็นความเป็นจริงท่กำลังถ่ายทอดเรื่องราวที่เราคิด ทำและเหตุการณ์ตา่งๆในแต่ละวินาทีให้กับอดีต(ประวัติศาสตร์)ที่กำลังเป็นเงาตามตัวปัจจุบันของเราอยู่ ดังนั้นทั้งประวัติศาสตร์(อดีต)และปัจจุบันเป็นเรื่องที่เชื่อมโยงกันอยู่ตลอดเวลาและแยกจากันไม่ได้ เปรียบได้กับดวงอาทิตย์ที่ต้องมีแสงที่ส่องไปยังที่ต่างๆที่ส่องไปยังที่ต่างเมื่อมีดวงอาทิตย์ก็ต้องมีแสงของดวงอาทิตย์แยกจากกันไปไม่ได้ เราทุกคน คือ ปัจจุบัน และประวัติศาสตร์ที่กำลังสร้างและถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตของเราเป็นประวัติศาสตร์ให้กับคนรุ่นหลังผ่านชีวิตในปัจจุบันของเรา โดยชีวิตที่เรากำลังเป็นอยู่เป็นประวัติศาสตร์ที่ถูกบันทึกลงในหนังสือชีวิตของเราแต่ละหน้า แต่ละวันจนกระทั่งสิ้นสุดลงเมื่อเราตาย "ชีวิตของเราจึงเป็นปัจจุบันและประวัติศาสตร์ในเวลาเดียวกัน"

การเมืองและสังคมไทย

สังคมที่สามารถหลีกเลี่ยงความรุนแรงได้คือสังคมที่ไม่ใช้ความรุนแรงกับการคาบเส้น ถ้าไม่เข้าใจการแยกขั้ว ว่าหมายถึงความแตกต่างในการเลือกเวทีสาธารณะโดยอบู่บนพื้นฐานของสิทธิและเสรีภาพของคนในสังคม ในสังคมไทยปัจจุบันสิ่งที่เราเห็นชัดเจนมากที่สุดคือขั้วของ "อำนาจ" และขั้วของ "เสรีภาพ" ที่กำลังขัดแย้งกันเพราะความไม่สมดุลกัน ปัญหาของสังคมไทยในปัจจุบันก็คือ มีแนวโน้มของความแตกต่างประเภท "แยกขั้ว" หรือการเลือกเวทีสาธารณะคนละเวทีกัน หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็นการเลือก กติกาคนละกติกากัน ตามที่เรารู้กันไม่มีเวทีใดในสังคมที่ปราศจากการได้เปรียบเสียเปรียบกันเลยในสังคม ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลาทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตกอยู่ในฐานะเสียเปรียบได้ตลอดเวลา การต่อรองในในรูปแบบต่างๆจึงเป็นธรรมชาติของความสัมพันธ์ในสังคม เวทีสาธารณะที่ทำให้หลีกเลี่ยงความรุนแรงได้ คือ เวทีสาธารณะซึ่งให้โอกาสแก่กลุ่มต่างๆอย่างใกล้เคียงกันในการต่อรอง ปัญหาสังคมไทยในปัจจุบันก็คือมีแนวโน้มประเภทแยกขั้ว หรือการเลือกเวทีสาธารณะคนละเวทีกัน ซึ่งมีมากทีเดียวและที่เห็นได้ชัดคือเกมการเมืองที่นักการเมืองเล่นกันอยู่ในสภา ความรุนแรงมาจากไหน ความรุนแรงที่เกิดขึ้นในสังคมไทยเราก็เกิดจากความล้มเหลวของระบบการเมืองทั้งหมดในอันที่จะเป็นเวทีสาธารณะสำหรับการต่อรองของทุกกลุ่มอย่างเท่าเทียมกัน ระบบการเมืองของเรานั้นเริ่มที่จะล้มเหลวในยามที่ประเทศกำลังเปลี่ยนอย่างรวดเร็วไปสู่ประเทศอุตสาหกรรมเต็มตัวนั้น สภาพการเมืองที่ปล่อยให้คนมือยาวสาวได้สาวเอาตามใจ ก่อให้เกิดผลสะเทือนต่อคนส่วนใหญ่ในสังคม สังคมไทยกำลัง "แยกขั้ว" แต่ไม่ใช่ขั้วของฝ่ายค้าน ฝ่ายรัฐบาล หรือฝ่ายเผด็จการ-ประชาธิปไตย เท่ากับขั้วของผู้สูญเสียโอกาสกับคนที่มือยาวซึ่งได้นักการเมืองและข้าราชการที่เป็นพวก ความรุนแรงเกิดขึ้นแล้วในสังคมไทย แต่เป็นความรุนแรงในระดับโครงสร้าง