ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

      ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ก็นับว่าวินาทีนั้นชีวิตของคนเราเริ่มสร้างประวัติศาสตร์แห่งชีวิตของแต่ละคนแล้ว และประวัติศาสตร์ที่เิกิดขึ้นนี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากการเดินทางของเวลา จะมากจะน้อยนั้นเรามิอาจที่จะทราบแต่สิ่งที่เป็นความจริงที่เราทุกคนปฏิเสธไม่ได้คือเรามีเวลาเท่ากันนั้นคือ หนึ่งวัน ยี่สิบสี่ชั่วโมง
       ผมเชื่อว่าเวลาเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญในชีวิตของเรามนุษย์ ตอนเด็กผมเรียนวิชาประวัติศาสตร์ ในใจก็ครุ่นคิดเสมอว่าเรียนทำไมวิชานี้ มันเกี่ยวอะไรเกี่ยวกับชีวิตของเราที่อยู่ในปัจจุบันด้วยหรือ แต่เมื่อโตขึ้นก็ได้ทำให้ผมในเรียนรู้ว่าการเรียนประวัติศาสตร์ก็เป็นการเรียนรู้จักคน สังคม วัฒนธรรม ความคิด การกระทำ และการเปลี่ยนแปลง ที่สุดแล้วคือเรื่องของเวลาที่มีอิทธิพลต่อตัวผมเองโดยตรง เวลาเปลี่ยนสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัวเราก็เปลี่ียนแปลง เวลาก็เปรียบเหมือนสายน้ำเราไม่สามารถที่จะสัมผัสน้ำเดียวได้ถึงสองครั้งเพราะว่ามันไหลผ่านไปเรื่อยๆมิเคยหยุดนิ่ง เหมือนกับชีวิตเณรผม ผมอยู่บ้านเณรมีตารางเวลา มีการจัดเวลาในการทำกิจกรรมต่างๆในบ้านเณรนั้นย้ำเตือนผมว่าเวลาเป็นสิ่งที่ช่วยให้เราได้ก้าวเดินในปัจจุบันได้อย่างมั่นคงและรู้ตัวเสมอกับสิ่งที่กำลังกระทำในปปัจจุบัน เวลาในปัจจุบันในแต่ละวันจะทำให้ผมเองได้มองดูเวลาที่เกิดขึ้นในอดีตเพื่อปรับปรุงสิ่งที่บกพร่องในอดีตในปัจจุบันวางแผนชีวิตจากอดีตในอนาคต ผมคิดว่าเวลาเป็นพระหรรษทานอีกอย่างหนึ่งที่พระเป็นเจ้าทรงประทานให้เพื่อทำให้ผมรู้ว่าทุกๆวันในชีวิตของผมอยู่ในห้วงเวลาแห่งความรักของพระอยู่เสมอ